De Vloek van de Farao

De vloek van de Farao is een verschijnsel waarvoor tot op heden nog geen volledig afdoende en bevredigende weten- schappelijke verklaring werd gevonden. Tijdens de ontdekking van het graf van Tut Anch Amon in 1922 werd een magisch beeldje gevonden met de inscriptie: 'Ik ben de beschermer van het graf en ik sta klaar om de grafrovers met het vuur uit de woestijn te bestrijden en te straffen'. Het eerste slachtoffer van de vloek was Lord Carnarvon. Hij is in Cairo gestorven op 75-jarige leeftijd. Op hetzelfde moment stierf de hond van Lord Carnarvon in Londen na onverklaarbaar langdurig geblaft te hebben. Later stierf in hetzelfde hotel waarin Lord Carnarvon had gelogeerd de Amerikaanse Egyptoloog Arthur Meiss. Nadien vonden nog vele andere medewerkers de dood, onder andere Archibald Douglas Rid. Hij was de professor radioloog die als eerste het linnen van de

mummie afwikkelde om er röntgenfoto´s van te nemen. Tussen 1922 en 1929 stierven 13 mensen die te maken hadden met de opening van het graf. Onder de gestorvenen waren de Egyptologen Winlock, Fokrat, Garis Davies, Harakness, Douglas, Dairy en de 2 assistenten Estour en Kalender. In hetzelfde jaar stierf ook de secretaris van Howard Carter door een hartaanval. Toen de vader van de secretaris het nieuws van de dood van zijn zoon vernam in Londen, pleegde hij op 87-jarige leeftijd zelfmoord door van de 7de verdieping van zijn appartement te springen.

Hoe overleed de Engelse Egyptoloog Walter Brian Emery ? Zijn Egyptische assistent Ali El Kholi vertelt: "Op 10 maart 1971, na de ontdekking van een graf in Sakkara, vonden de arbeiders in een diepe put een 20 cm groot beeldje van Osiris, de god van de doden. De arbeiders gaven het aan Emery die het beeldje vanuit alle hoeken bekeek. Emery ging samen met zijn assistent Ali naar hun verblijfplaats. Terwijl Ali buiten op een bank lag te rusten, nam Emery een douche. Na enkele ogenblikken hoorde Ali gekreun uit de douche. Ali vroeg Emery wat er gaande was. Maar Emery gaf geen antwoord. Hierop ging Ali

de douche binnen en vond er Emery bewusteloos. In een Brits ziekenhuis in Caïro heeft een team geneesheren Emery onderzocht. De artsen stelden verlamming vast van zijn rechterzijde Tevens kon Emery niet meer spreken. 's Anderendaags op 11 maart 1971, overleed Walter Brian Emery en kon de precieze doodsoorzaak niet op een geheel medisch logische wijze worden vastgesteld.

Een eerder slachtoffer, was Jean-François Champollion. Champollion was de man die de Steen van Rosette had ontcijferd. Na het ontcijferen van de laatste letter, op 14 september 1822, ging hij tevreden naar zijn broer en riep uit: "Ik heb het gevonden, ik heb succes !" Na die woorden viel hij bewusteloos neer. Gedurende 5 dagen bleef hij in een zeer onstabiele toestand. Ondertussen noemde hij verschillende namen van farao's die hij reeds eerder had ontcijferd. Na zijn herstel gaf hij op 27 september 1822 een perscommuniqué in in Parijs waar de ontcijfering van de Steen van Rosette in

de academie bekend gemaakt werd. Eenmaal terug in Egypte kreeg hij een polio besmetting. Na zijn overbrenging naar Parijs, stierf hij in 1832 op 42-jarige leeftijd aan de gevolgen van kinderverlamming waar toen nog geen vaccin noch geneesmiddel voorhanden was.

Eén van de grootste dieven in de geschiedenis van de exploratie van de Egyptische monumenten, was de Duitse Egyptoloog Karl Richard Lepsius. Hij werd in Duitsland geboren in 1810 en overleed in 1884. Hij heeft talrijke opgravingen in de Vallei der Koningen uitgevoerd en de volledige grafinhoud en een zuil van het graf van Seti I naar Berlijn meegenomen. Plotseling werd hij op een onverklaarbare manier ernstig ziek. Hij had een verlamming aan één kant van zijn lichaam opgelopen. De dokters stonden voor een medisch raadsel en konden met hun toen gebrekkige kennis, geen remedie vinden noch een juiste diagnose stellen.

James Henry Breasted (1865 - 1935) : Deze antropoloog, oriëntalist en archeoloog werd geboren in Rockford, Illinois (U.S.A.). Hij speelde een voorname rol tijdens de Egyptische missies en opgravingen die georganiseerd werden door het ORIENTAL INSTITUTE van Chicago. Hij was ook aanwezig bij de officiële opening van het graf van Tut Ankh Amon. Op de foto hiernaast poseert hij nabij de tempel van Amada in Nubië. Hij overleed aan de gevolgen van difterie en bronchitis in 1935. Net als andere egyptologen had hij het grootste gedeelte van zijn leven in de stoffige grafruimten doorgebracht en had hij een stoflong ontwikkeld. Zijn luchtwegenaandoeningen waren dan ook evident.

De Titanic : op 14 april 1912 zonk de Titanic na een aanvaring met een ijsberg in het midden van de Oceaan. Er werd toen gezegd door veel ingenieurs dat de boot nooit zou zinken. De kapitein van de boot was Edward Smith. Op de boot waren er 2.200 passagiers, 40 ton aardappelen, 2.000 flessen mineraalwater, 7.000 grote zakken koffie, 135.000 eieren en (raar maar waar) een Egyptische Mummie. Lord Canterville wilde de mummie meenemen naar New York. De mummie was van een

priesteres die geleefd had tijdens de regering van Amenhoterp IV (Akhenaton). Haar graf werd in Tel- El- Amarna in een kleine tempel gevonden. Bij de mummie lagen veel magische spreuken. Eén daarvan luidde: 'Word wakker, word wakker van je bewustheid. Door een blik van je ogen zullen je tegenstanders sterven'. Er was nog een andere spreuk met een teken van de God Osiris die onder het hoofd van de mummie lag. De mummie werd niet in het magazijn van de boot bewaard maar in een ruimte naast de stuurhut.

Dokter Theodoor Bilharz die tevens amateur egyptoloog was, werd geboren in 1825 in Duitsland. Hij kwam samen met professor Wilhelm Grezinger naar Egypte. Als specialisten begeleidden ze de toenmalige koning van Egypte, de Khedive Ismaïl. In 1850 vertrok professor Grezinger terug naar Duitsland. Bilharz bleef alleen in Egypte achter voor het beoefenen van zijn hobby, het zoeken naar Egyptische oudheden. Hij onderzocht de anatomie van vele mummies. In 1856 werd hij benoemd tot professor in de anatomie en de pathologie aan de universiteit van Freiburg. Dat zelfde jaar ontdekte hij de geheimen van de Bilharzia parasiet. Professor Bilharz vond de eitjes van de Bilharzia  parasiet in

een Egyptische mummie, daterend uit de 20ste dynastie. In 1858 werd hij het hoofd van de Egyptische begeleiders en onderzoekers. In 1862 begeleidde Bilharz de vrouw van Groothertog Ernest II tijdens haar reis naar Luxor. Bij zijn terugkeer naar Cairo kreeg hij een astma aanval die gepaard ging met hevige koorts. Hij viel bewusteloos neer. Na twee weken  overleed hij zonder nog tot bewustzijn te zijn gekomen. De dood was het gevolg van een mysterieuze astma aanval. Hij overleed in 1862 toen hij 37 jaar oud was.

De Italiaanse MEESTERDIEF en avonturier Giovanni Battista Belzoni werd geboren in 1778. Hij was de ontdekker van de tempels van Aboe Simbel en van de graftombe van koning Seti I (de vader van Ramses II) in 1817. In het graf vond hij de mummie van de koning. In 1820 nam hij alles mee naar zijn eigen galerij in Engeland om geld te verzamelen voor zijn verdere Afrikaanse expedities. In 1823 vertrok Belzoni met zijn echtgenote van Londen naar Tanger in Marokko. Hij had het plan door de woestijn naar Soedan te reizen. Zijn vrouw liet hem echter in de steek. In de woestijn werd hij bestolen door woestijnrovers. Zij stalen zijn geld en al zijn bezittingen. Belzoni zette zijn reis verder via de zee naar Siërra Leone. In die tijd kreeg hij astma, koorts, diaree en   momenten van bewusteloosheid. Tegen een dokter vertelde hij dat zijn einde nabij was. Hij nam zijn vrijmetsel-

aarsring van zijn vinger en gaf deze aan zijn medewerker. Hij vroeg aan hem, om deze aan zijn echtgenote Sarah te geven. Daarop stierf hij op 3 december 1824 op 45-jarige leeftijd in Gwato (het huidige Benin). Hij werd begraven in een simpele kuil die zich onder een Arasma boom bevond.

De Vloek door de eeuwen heen

Rond de "VLOEK VAN DE FARAO" is er in de loop van de  geschiedenis dan ook ontzettend veel literatuur verschenen. Dit waren zowel weten- schappelijke benaderingen als klinkklare nonsens meestal geschreven door piramidioten en andere malloten die er te pas en te onpas occulte zaken bij sleurden om een mogelijke verklaring te kunnen geven aan dit mysterie. Ook de Amerikaanse filmindustrie heeft dit thema gretig verwerkt in hun goedkope  horrorfilms en dit voornamelijk in de jaren 50 en begin de jaren 60. Toen Howard Carter het graf op 4 november 1922 had ontdekt, beloofde hij aan een reporter van de 'Washington Post' de ex-clusieve rechten om het verhaal en de foto's te publiceren. Howard Carter was echter een gewiekst zaken-

man en kreeg van een concurrent een hoger geldbedrag aangeboden. Uit wraak, vanwege de woordbreuk van Howard Carter, publiceerde de bedrogen reporter in zijn eigen krant maanden nadien, het verhaal van de 'VLOEK'. In die tijd sloeg de fantasie van het publiek en de geschreven pers meteen op hol en werd op deze manier de mythe van de vloek in een zeer korte tijd geboren.

Laten we beginnen met Lord Carnarvon. Hij was reeds een oude man van 75 jaar met een slepende longaandoening die veroorzaakt werd door een ernstig verkeersongeval toen hij 55 jaar oud was. In feite was hij al stervende toen hij in Egypte verbleef. Toen hij zich scheerde, sneed hij per ongeluk een puistje op zijn wang open. Dit puistje werd veroorzaakt door een beet van een muskiet. Dit alledaags feit is niet abnormaal in een land gelegen nabij de evenaar. De wonde begon te ontsteken en 2 dagen later stierf hij aan de gevolgen van een bloedvergiftiging. En Howard Carter zelf dan ? Die had absoluut geen last van de vloek daar hij op 65-jarige leeftijd een natuurlijke dood stierf, namelijk dat hij oud en versleten geworden was door jaren lang in grote armoede te leven. Misschien was zijn armoede en relatieve onbekendheid gedurende zijn laatste sombere levensjaren dan toch een vloek geworden. De dertien andere leden van de expeditie zijn gestorven door wat ik noem "De wet van Murphy" in overdrive. Gewoon puur toeval !

Daar Giovanni Battista Belzoni mijn specialiteit geworden is op het gebied van feiten, biografie en de vele research die ik jaren lang aan hem heb gewijd, kan ik heel kort zijn. Het mag een mirakel heten dat hij niet op vroegere leeftijd is gestorven. Deze krachtpatser en gigant van meer dan 2 meter lichaamslengte bezat een ijzeren gestel en heeft moordaanslagen, epidemieën en vergiftigingen met het grootste gemak overleefd. Uiteindelijk werd in de brousse van het huidige Benin een dysenterie aanval hem fataal.

Wat alle andere egyptologen betreft, die bezweken zijn aan mysterieuze ziektes, gedurende de laatste 100 jaar ? Ze werkten meestal jaren aan één stuk in stoffige graven die meestal nefast waren voor hun ademhalingswegen (stoflong). Ook kleine microscopische fungae en schimmels die groeien in de mummies, maar voor het blote oog onzichtbaar zijn, kunnen in het lichaam traag tot ontwikkeling komen om plotseling tot volle wasdom te groeien. Hierdoor kunnen allerlei infectieziekten tot ontwikkeling komen en zo de medische wereld (schijnbaar) voor een raadsel plaatsen. Ik geloof persoonlijk totaal niet in de mythe van de vloek maar erover schrijven vind ik best leuk omdat het de egyptologie met een zweem van geheimzinnigheid omringt. Pure archeologie zonder de gebruikelijke  ingrediënten van een detectiveverhaal zou totaal vervelend en oersaai zijn.

Om de mummies te beschermen tegen de grafrovers, hadden de priesters in het graf giftige stoffen geplaatst die in een zeer korte tijd het zenuwstelsel vernietigden. Als iemand in het graf zou komen, zou hij direct sterven aan de gevolgen van dit vergif. Ze hadden dit ook zo geschreven boven de ingang van het graf. Na meer dan duizend jaar werkte het gif nog, hetzij zeer langzaam. De archeologen die binnen in de graven waren geweest, hadden bijna allemaal dezelfde ziektes zoals astma, difterie en ziektes van de bloedsomloop ontwikkeld en uiteindelijk zijn ze allen eraan bezweken. De oude Egyptenaren hebben steeds de kikker (Hekat) vereerd en niemand wist waarom ! Tot in 1950, toen de Zwitserse apotheker Kotomijer van de universiteit van Bazel, 12 soorten giftige stoffen achter de oren van een kikker (die vaak in Egypte voorkwam) had ontdekt.

De geschiedenis vertelt dat koningin Cleopatra (een wiskundige en een specialiste op het gebied van toxicologie) alle kneepjes kende om gif te maken en om dit ongezien in dranken en spijzen te vermengen. Marcus Antonius had vaak angst om met haar te eten daar hij haar reputatie als gifmengster maar al te goed kende. Toen Marcus Antonius een glaasje wijn wou drinken stak Cleopatra (toen hij even niet keek) een bloem die in haar haartooi stak bliksemsnel in zijn glas wijn. Toen Marcus wou drinken zei ze tegen hem "Drink niet van de wijn". Ze liet één van haar gevangen genomen vijanden ontbieden en liet hem drinken uit het wijnglas. De man viel ogenblikkelijk neer en stierf een gruwelijke dood. Toen zei ze tegen Marcus Antonius : "Als ik je daadwerkelijk zou willen ombrengen, dan zou ik dit meteen uitgevoerd hebben en zou je er absoluut geen weet van gehad hebben". 

CONCLUSIE : Het teer dat op de mummie werd aangebracht, de houten kisten en de mummie zelf verspreidden een giftige stof waarvan men ziek werd. Ook fungi, schimmels en bacteriën die eeuwen in het graf sluimerden, kunnen na verloop van tijd tot volle ontwikkeling komen. Bovendien werden er door de priesters veel giftige stoffen binnenin het graf geplaatst om het graf te beschermen tegen rovers. Dit was de reden om bovenaan de ingang van de graven steeds deze zin te schrijven: "Wie binnenin het graf komt, zal ogenblikkelijk sterven". Dit werd niet alleen gebruikt als een psychologisch afschrikkingmiddel maar was ook een daadwerkelijk vernuftig verdedigingssysteem tegen al diegenen die de rust van de farao wilden verstoren.